درود به شما
بیش از دو سال از گشایش تارنمای “من، یک هوادار گوگوش” (گوگوش فن.کام) میگذرد.
در این مدت تلاش کردم مطالبی جذاب و مفید تهیه کنم،
که شایستهی سلیقهی والای شما عزیزان باشد.
قبل از گشایش این تارنما (وبسایت)، تصمیم داشتم عنوان “ما، هواداران گوگوش” (GoogooshfanS) را برای آن انتخاب کنم.
اما مخالفتهای فراوانی که شد، به من یاد داد “ما شدن” سختتر از آن چیزیست که در نگاه اول به نظر میرسد!
یا، دست کم، کار ِ ما نیست!
دوباره سپید پوش شدی عروس…
انار به گونه هایت سرخاب می کنم
من طعم ترش انار چاک خورده را
همچون عسل به کام تو آب می کنم
من غبطه می خورم به این شب سیاه
وقتی که تن به نقره کوبِ صبح نمی دهد
من سبز می شوم تا صبح زیر ماه
وقتی که شب به صبح رخصت نمی دهد
امشب که سفره سرخ و شب سیاه و زمین هم عروس شد
من شعر خواندم و گریه کردم و مادر عبوس شد
امشب به خوابِ من بیا که شب بی تو مردنیست
یلدای من تویی، انار با تو خوردنیست
این شعر زیبا را چند روز پیش در “شاسوسا”، وبلاگ آقای عادل قربانی خواندم، تصمیم گرفتم در این شب زیبای جشن ایرانی یلدا آن را در این صفحه منتشر کنم.
یلدا را به همه ی شما تبریک می گم… و آفتاب را برای سرزمین اهورایی ایران آرزو می کنم…
در ضمن، از HPF studio، آقای علیرضا قدردانی می کنم که تصویر بالای صفحه ی سایت را -که امشب تغییر کرد- برای ما طراحی کرده اند.
یکی بود، یکی نبود،
زیر گنبد کبود
به غریب آشنا نشسته بود…
امین ع – وبسایت ”من، یک هوادار گوگوش”
امیدواریم برای پیشبرد بهتر سایت از همکاری های شما نیز بهره مند شویم.
سعی کرده ایم در این سایت با نوآوری، برای اولین بار بخش هابی را ایجاد کنیم -که به زودی به نظر شما می رسد-. در “من، یک هوادار گوگوش” گفتگوهای اختصاصی با هنرمندان خوب خواهیم داشت، روز شمار، تقویم اتفاقات و…
در اینجا از هواداران عزیز خانم گوگوش که وبلاگ نویسی می کنند و یا در دیگر سایت ها فعال بوده اند -به عنوان یک هوادار که از کارشان لذت برده ام- قدردانی و سپاسگزاری می کنم.
امیدوارم این سایت نیز بتواند از مسئولیت سنگینی که عهده دار شده برآید.
برای خانم گوگوش عزیز و هواداران او آرزوی سلامتی و بهروزی دارم
امردادماه٬ روز هفتم آن امردادروز است
و آن روز را به واسطه ی اتفاق افتادن دو اسم با هم جشن می گرفتند.
معنای امرداد آن است که مرگ و نیستی نداشته باشد.
و امرداد فرشته ای است که به حفظ گیتی موکل است.
-آثار الباقیه-
هفتمین روز هر ماه از گاهشماری (تقویم) باستانی ایران “امرداد روز” نام دارد. اما از آن جایی که در گاهشماری باستانی ایران هر ماه سی روز داشته است، در عین حال در گاهشماری رسمی شش ماه اول سال سی و یک روزه هستند٬ جشن امردادگان -طبق گاهشماری رسمی- به سومین روز از ماه امرداد منتقل می شود.
واژه ی “امرداد” از پیشوند منفی ساز “ا” و ریشه ی مصدری “مر” -مردن- و پسوند مونث “تات” ساخته شده است که روی هم معنی بی مرگی و جاودانگی را می رساند. بنابراین نباید واژه ی “مرداد” را به جای “امرداد” به کار ببریم٬ چون بدین ترتیب فرشته ی بی مرگی تبدیل به دیو نیستی و مرگ می شود.
امرداد هفتمین -و آخرین- امشاسپند* است.
* امشاسپندان اهورامزدا و شش فرشته ی بزرگ (بهمن٬ اردیبهشت٬ شهریور٬ سپندارمذ٬ خرداد٬امرداد) در آیین مزدیسنا هستند. -که تشکیل عدد هفت می دهند-. “ا” که پیشوند منفی ساز است٬ “مش” به معنی مرگ است و “سپند” به معنی مقدس و سودرسان و درمان بخش. پس امشاسپندان “مقدسان بی مرگ ” هستند.
اوستا٬ خرداد و امرداد را همیشه با هم و در کنار هم نام می برد. این دو فرشته مظهر کمال و دوام اهورامزدا هستند و در جهان مادی پرستاران آب و گیاهان.
در میان زرتشتیان رسم است که در روز امردادگان به باغ ها و مزارع خرم بروند و پس از نیایش٬ این جشن را با شادی و سرور در دامن طبیعت برگزار کنند. دور نیست اگر بگوییم نیاکان ما نیز در این روز چنین می کرده اند.
و وبسایت “من، یک هوادار گوگوش” در روز این جشن باستانی ایرانی گشایش یافت. در روز جاودانگی…
* با استفاده از نوشته ی فرمهر امیر خاوری
Loading ...