وی که در حال حاضر در شهر پاریس در فرانسه اقامت دارد،

در سال 1997، گروه رقصی “نکیسا” را پایه‌گذاری کرد.

او رقص‌های زیادی را بر پایه‌ی متون ادبیات فارسی -از جمله “خسرو و شیرین” و “هفت پیکر”-
طراحی و اجرا کرده است.

هنرنمایی شاهرخ در ویدئوی “من و گنجشک‌های خونه” به تنظیم بابک امینی،
بهانه‌ای به دست من داد، تا افتخار هم‌صحبتی با این هنرمند بزرگ و افتخارآفرین را به دست آورم.

 بعد از هماهنگی‌هایی که از طریق اینترنت و ایمیل انجام دادیم، قرار بر این شد که روز سه شنبه، بیست و سوم شهریور، با آقای مشکین قلم تماس بگیرم…
خیلی تعجب کردند وقتی فهمیدند من از داخل ایران این کار رو انجام می‌دهم!

تلفن‌ رو با لهجه‌ی فرانسوی جواب دادند…
خودم رو معرفی کردم، و بعد از یک سلام و احوال‌پرسی دوستانه، وارد گفتگویی شدیم،
که در ادامه، می‌شنوید.

1. اگر یک ایرانی بخواهد یک رقصنده‌ی حرفه‌ای شود، چقدر باید برای رسیدن به این خواسته بجنگد؟

پاسخ یک (کلیک راست و گزینه‌ی save link as)

2. امروزه موسیقی تلفیقی از پرطرفدارترین موسیقی‌هاست… آیا رقص هم به سمت تلفیقی شدن حرکت کرده؟

پاسخ دو

3. به “من و گنجشک‌های خونه” بپردازیم!…

پیشنهادهای شما در زمینه‌ی ساخت این ویدئو چه بود؟

پاسخ سه

4. آیا رقصی که بر روی این آهنگ طراحی کرده بودید، در هنگام فیلمبرداری دستخوش تغییرات بداهه شد؟

پاسخ چهار

5. این رقص حالا جزوی از کارنامه‌ی هنری و کاری شما محسوب می‌شه…
آیا به این که در آینده این کار رو -با این تنظیم جدید و یا تنظیم زنده‌یاد واروژان- به روی صحنه ببرید فکر کردید؟

پاسخ پنج

6. دست کم در کشور ما، یک خط فرهنگی، رقص را به دو نیمه ی “رقص مردانه” و “رقص زنانه” تقسیم کرده. می‌خواستم بدونم آیا این جداسازی می تونه باعث رشد و تعالی بیشتر این هنر بشه، یا برعکس، موجب آسیب زدن به بدنه‌ی این هنر می شه؟… اساسا نظر شما در این رابطه چیه؟

پاسخ شش

7. بهترین لحظه‌های شاهرخ مشکین قلم وقتیه که…

پاسخ هفت

 لطفا حقوق انتشار این مصاحبه‌ی اختصاصی را برای وبسایت “من، یک هوادار گوگوش” حفظ کنید و با اشتراک‌گذاری لینک این صفحه (به جای کپی کردن غیر مجاز متن) ، از ما حمایت کنید. 

پــیوندهــا :
- وبسایت رسمی شاهرخ مشکین قلم

- موزیک ویدئوی من و گنجشک‌های خونه (یوتیوب)

- ویدئوی پند از کجا (با صدای حامد نیک‌پی، کارگردانی احمد کیارستمی و رقص شاهرخ مشکین قلم) (یوتیوب)

- گفتگوی شاهرخ در برنامه‌ی شباهنگ

پــیوندهــای داخــلی :

- گفتگوی اختصاصی من، با احمد کیارستمی

- با صدای بلند ، با رها اعتمادی

- سخنی چند با شما: درباره بخش با صدای بلند

خود احمد می‌گوید “مثل خورشید”!،
و واقعا هم مثل خورشید بود…
***
هرچه تلاش کرده‌م چند خطی به عنوان مقدمه‌ برای این گفتگو بنویسم
به نتیجه نرسیدم…

بی هیچ مقدمه، کارهای کیارستمی زیبا هستند
و “من و گنجشک‌ها”، بی زرق و برق، گیرا!

* احمد کیارستمی از نگاه خودش…؟
- عجب سوال سختی!…

* فعالیت‌های هنری شما از آغاز تا به امروز به چه صورت بوده؟
- فعالیت‌های من بیشتر فنیه تا هنری.
کار اصلی من کامپیوتره. سال‌ها قبل، در ایران شرکتی داشتم به اسمِ “نگاه”، که در اون هم کارهای فنی انجام می‌دادم و هم کارِ طراحی.
قبل از اون هم، در نوجوانی شانس این رو داشتم که با بزرگانی مثل آقای بیضایی، تقوایی و پوراحمد، سرِ صحنه‌ی چند فیلم، تجربه‌های مختلفی رو داشته باشم…
ولی اگر مشخصا راجع به موزیک ویدئو می‌پرسید، اولین کارهای من، چهار-پنج سال پیش، برای گروه “کیوسک” بود… ویدئوهای “عشق سرعت”، “ای داد از عشق” و “زغال خوب”.
دو-سه تا کار دیگه هم هست، که همه‌ی اون‌ها روی صفحه‌ی شخصی من در سایت “یوتیوب” منتشر شده…
از جمله یک کارِ دیگه با شاهرخ، روی آهنگی از حامد نیک‌پی
و البته؛ این کار، برای خانم گوگوش…

* اتفاقا می‌خواستم مفصل در مورد ویدئوی “من و گنجشک‌ها” صحبت کنیم… چطور شد که این همکاری با خانم گوگوش و آقای مشکین‌قلم شکل گرفت؟ چگونه تجربه‌ای بود؟
- بعد از کار اولی که من و شاهرخ با هم داشتیم، شاهرخ یه روز به من زنگ زد، گفت قراره یه کار برای خانم گوگوش بکنیم! نمی‌دونم ایده‌ی همکاری گوگوش و شاهرخ از کجا شروع شده بود. ولی شاهرخ گفت دلش می‌خواد من این کار رو براشون بسازم…
راستش رو بگم، اولش ترسیدم!… چون فکر کردم درست کردن یه کار برای گوگوش، اصلا کارِ آسونی نخواهد بود!…
ضمن این که کارِ من “ساختن موزیک ویدئو” نیست!… سالی بیشتر از یک یا دو موزیک ویدئو نمی‌رسم بسازم…
فکرِ خوبی به ذهنم نمی‌رسه…
خلاصه این که؛ اولش از این پیشنهاد ترسیدم… از طرفی نمی‌تونستم “نه” بگم!…
بعدش فکر کردم؛ کافیه من صورت خانم گوگوش رو توی کادر بذارم، خودش کافی خواهد بود!
انقدر همه‌ی ما -از نسل‌های مختلف- از این صورت خاطره داریم، که خود این خاطره‌ها و نوستالژی باعث می‌شه که این کار، کارِ بدی نشه. خب، رقص شاهرخ رو هم که اضافه کنید، می‌شه یک موزیک ویدئوی خوب!
و همین کار رو هم کردم…
در واقع، از این خوشحالم که کارِ زیادی در این ویدئو نکردم و اجازه دادم صورت خانم گوگوش دوباره -بعد از مدت‌ها- ساده و به دور از شلوغ‌بازی دیده بشه.

در مورد تجربه هم بگم که… … خب؛ هنگام کار کردن با شاهرخ عزیز که، همیشه خیلی خوش می‌گذره…
ولی، کار با خانم گوگوش خیلی خوب بود…
چیزی که خیلی برای من جالب بود این بود که ایشون اول خوب به ایده گوش کردند و با هم صحبت کردیم… و وقتی که موافقت کردند، دیگه کاملا اجازه دادند که من کار خودم رو بکنم، بدون این که هیچ تغییری در کار من بدهند. (با وجودی که می‌دونستم کار من برای سلیقه‌ی ایشون یه کمی زیادی ساده‌ست!)

من با دوستانِ دیگه که کار کرده بودم، در هنگام ضبط، صد بار نظراتشون رو می‌شنیدم!…
ولی خانم گوگوش کاملا اجازه دادند که من کار خودم رو بکنم.

* در مدت زمانی که از انتشار موزیک ویدئوی “من و گنجشک‌ها” گذشته، محسوسه که این ویدئو -در مقایسه با سایر ویدئوهای جدید خانم گوگوش- کمتر از تلویزیون‌ها پخش شده. و اصلا از بعضی شبکه‌ها پخش نشده… شما علت این رو در چی می‌بینید؟
- راستش، فکر می‌کنم علتش این باشه که من با هیچ شبکه‌ی تلویزیونی در ارتباط نیستم و ویدئو رو به هیچ‌جا نفرستادم. حتی نمی‌دونم برای پخش ویدئو از شبکه‌های تلویزیونی باید با چه کسی تماس گرفت… اصلا نمی‌دونم چند تا شبکه هست!
من کارم رو می‌کنم و اونو روی “یوتیوب” می‌ذارم. بعد از اون دیگه نمی‌دونم باید چیکار کرد!
اون چند شبکه‌ای هم که ویدئو رو پخش کردند، پسر خانم گوگوش زحمت کشیده بودند ویدئو رو براشون فرستاده بودند.
من فکر نکنم هیچ‌کدوم از ویدئوهای دیگه‌ی من هم از شبکه‌های ماهواره‌ای پخش شده باشه

* شما می‌بایست برای ساخت این ویدئو، یک دقیقه و پانزده ثانیه از ابتدای آهنگ -که هنوز به کلام نرسیده- را حذف می‌کردید. آیا با نظر مخالفی هم در این رابطه رو به رو شدید؟!
- نه!
همونطور که گفتم، خانم گوگوش هیچ تغییری در کار من ندادند. راستش خودم خوشحال نبودم که کار زیبای بابک امینی از اول این موسیقی حذف شد. ولی این آهنگ برای یه موزیک ویدئو خیلی طولانی بود.
من فکر می‌کنم برای یک موزیک ویدئوی خوب، بین سه تا چهار دقیقه بهترین زمان باشه.
گذشته از اون، من حتما می‌خواستم با صورت خانم گوگوش این کار رو شروع کنم. و مسلما نمی‌شد یک دقیقه و نیم تصویر به صورت ثابت روی صورت ایشون بمونه، بدون این که ایشون بخونند!
خوشبختانه ساختار آهنگ طوری بود که می‌شد این تغییر رو داد؛ و همه موضوع رو فهمیدند و قبول کردند.

* این ویدئو هم -مثل موزیک ویدئوی “شب سپید”- در یک شات و بدون کات کردن گرفته شده؛ با این تفاوت که در این ویدئو، هماهنگی دو نفر (آقای مشکین‌قلم و خانم گوگوش) با همدیگر و در عین حال با موسیقی معنا پیدا می‌کند. ضبط این کار چقدر زمان برد؟!
- ما در کل چهار شات گرفتیم. اولین شات خراب شد.
دومی بد نشد، ولی یه سری هماهنگی‌های بیشتر لازم بود. (ضمنا بازیِ سایه با خانم گوگوش در این شات شکل گرفت)
شات سوم خوب شد، که برای ویدئو استفاده شد. شات چهارم هم به عنوان “بیمه” گرفتیم، که لازم نشد.
همه‌ی کار، با درست کردن صحنه -که خودش داستانی بود!- و آرایش و فیلمبرداری، نصف روز طول کشید.

* شما به عنوان کارگردان، تا چه اندازه در انتخاب لباس و آرایش هنرمند دخیل هستید و این موارد رو در نتیجه‌ی کار مهم می‌دونید؟
- من روز قبلش به منزل خانم گوگوش رفتم تا لباس انتخاب کنیم.
اول می‌خواستم ایشون لباس قرمز بپوشند (موسیقی فلامینکو همیشه برای من قرمز رنگه) و ضمنا خواهش کردم که موهاشون رو سیاه کنند. ولی، بعد فکر کردم که ترکیب لباس زرد با زمینه‌ی سفید و نوری که از پشت میاد بهتره. یه جورایی مثل خورشید بود!
در ترانه هم از رنگ زرد صحبت می‌شد، بنابراین این ایده بهتر به نظر رسید.
از لباس‌های خانم گوگوش دو تا رو انتخاب کردیم و به هم سنجاق کردیم!
با این لباس، رنگ موهای خودشون تناسب بیشتری داشت.
روز فیلمبرداری، ایشون با میک‌آپ آرتیستِ حرفه‌ای خودشون اومدند، که کارش بسیار خوب بود.
ضمنا ما کمی در مورد آرایش و مدل مو با شاهرخ اختلاف سلیقه داشتیم. شاهرخ می‌گفت باید یه کم “وینگول”تر باشه! (هرجوری می‌خواید تعبیرش کنید) هم آرایش و هم زیورآلات!
ولی من می‌خواستم ساده باشه. جوری که بیشتر صورت خانم گوگوش دیده بشه تا آرایش.
بالاخره هم من زور گفتم و با سلیقه‌ی من پیش رفتیم.

* چه برنامه‌هایی در دست تهیه دارید، چه کارهایی برای آینده؟
- دو-سه تا ویدئو در فکر دارم و یه ویدئوی نصفه کاره برای گروه “127″. ولی از وقتی دخترم، تارا به دنیا اومده (که الآن یک سالشه)، دیگه نتونستم کار جدیدی بکنم. همونطور که گفتم، من در بهترین حالت، نمی‌تونم بیشتر از سالی یک یا دو کار بیرون بدم. امیدوارم بتونم همچنان یکی دو کار در سال رو ادامه بدم…

* یک چیز در مورد احمد کیارستمی، که مردم نمی‌دانند…!
- اجازه بدهید همچنان ندانند!

* خوشبختی یعنی…؟

- کیوسک می‌گه “خوشبختی یعنی یه مرد خیکی، حساب بانکی، ماشین مشکی”!
من یه شکمکی دارم! حساب بانکی هم دارم! ماشینم هم از قضای روزگار مشکیه! بنابر این حساب، دست کم از نظر کیوسک،
من باید آدم خوشبختی باشم!

* سخن آخر؟

- خانم گوگوش تنها خواننده‌ای هستند که سه نسل به کنسرتشون می‌رن. کار کردن با ایشون کار پر مسئولیتیه!… راضی کردن اینهمه، با اینهمه سلیقه، فقط کارِ خودِ خانم گوگوشه!
من ایمیلی از دوستی در یکی از شهرستان‌های نزدیک شیراز برای این ویدئو داشتم…
و همینطور دختر شانزده ساله‌ای در آمریکا، که هرگز به ایران نرفته…
ویدئو رو دیده بودند و دوست داشتند.
خوشحالم که نسبتا، گروه بیشتری از این ویدئو راضی بودند! همین
.

* لطفا حقوق انتشار این مصاحبه‌ی اختصاصی را برای وبسایت “من، یک هوادار گوگوش” نگه دارید و با به اشتراک گذاشتن لینک این وبسایت با دوستانتان -به جای کپی کردن متن مصاحبه-، از “من، یک هوادار گوگوش” حمایت کنید.

- پیوندهـــا:
- موزیک ویدئوی من و گنجشک‌ها (وبسایت یوتیوب)
- موزیک ویدئوی پند از کجا (حامد نیک‌پی) (وبسایت یوتیوب)
- وبسایت رسمی احمد کیارستمی

  در این بخش، فرصت این رو داریم تا پاسخ سوالات مصاحبه ها رو با صدای خودِ هنرمندان عزیز بشنویم…

  در ادامه، سوالات من و پاسخ های آقای رها اعتمادی را می خوانیم و می شنویم…

 ”برای دریافت (دانلود) فایل های صوتی، روی هر کدام کلیک راست کنید و گزینه ی save target as را انتخاب نمایید.”

1-  سپاسگزار می شوم خودتان -برای کسانی که اطلاع ندارند- در مورد تلویزیون جدید “من و تو”، نقش شما در این شبکه،

و همچنین برنامه ی “آکادمی موسیقی گوگوش” و اهداف آن مختصرا توضیح بدهید.

- دریافت فایل صوتی 1

2- “من و تو” در چه حال است؟

کی می توانیم تماشاگر برنامه های این شبکه –بهتر است بگویم این شبکه ها، چون ظاهرا قرار است “من و تو” در دو شبکه ی “من و تو 1″ و “من و تو 2″ پخش شود- باشیم؟

- دریافت فایل صوتی 2

3- چطور شد که “آکادمی موسیقی گوگوش” شکل گرفت؟ ایده ی آن توسط چه کسی مطرح شد؟ و این ایده چه تغییراتی کرد تا برنامه به شکلی که هست در آمد؟

- دریافت فایل صوتی 3

4- “آکادمی موسیقی” به پایان رسید یا برای ادامه ی آن برنامه ای در دست است؟

آیا ممکن است آکادمی موسیقی در نقاط دیگر دنیا نیز برگزار شود؟

- دریافت فایل صوتی 4

5- شما قبلا شکلِ دیگری از همکاری با خانم گوگوش (به عنوان ترانه سرای آهنگ “من همون ایرانم”) را تجربه کرده اید… و حالا تجربه ای متفاوت… شما این تجربه (و به شکل کلی تر، تجربه ی ضبط این برنامه، و همچنین برخورد با استعدادهای جوان) را چطور توصیف می کنید؟

- دریافت فایل صوتی 5

6- مدتی پیش، “من و تو” اسپانسر کنسرت خانم گوگوش در لندن بود… آیا برای هواداران خانم گوگوش سوپرایزی از این شب آواز دارید که منتظر پخش آن باشیم؟!

- دریافت فایل صوتی 6

- این گفتگو در مهر ماه -و پیش از گشایش تلویزیون “من و تو”- انجام شده بود و نوشتار آن را می توانید از اینجا (در بخش “چهار کلمه حرف حساب”) بخوانید.

سپاس از آقای رها اعتمادی عزیز برای لطف بی دریغش…

و سپاس از شما یاران همیشگی “من، یک هوادار گوگوش“

- لطفا بدون درج لینک این وبسایت، از متن مصاحبه، فایل ها و عکس ها استفاده نکنید تا حقوق هم را رعایت کنیم…

 گوگوش در پاسخ به این سوال که “در ده سال گذشته کدام نوروز برایتان زیباتر بوده؟”، جواب داد: “نوروزهایی که با مردم گذراندم… یعنی شب هایی که کنسرت داشتم”

 در پایانِ این گفتگوی کوتاه نوروزی، گوگوش آرزوی سال خوبی برای همه ی هم وطنان داشت: “دعا می کنم که برای تک تک مردم سال خوبی باشه… پر از برکت، صلح و آرامش”

 و صحبتش را با خواندن این شعر پایان داد:

خدایا، چنان کن که هر روزِ ما، همه سبز باشد چو نوروز ما

دل و دیده باشد ز مهر تو شاد، جهان نو شود، سال فرخنده باد

 من هم این جشن زیبای باستانی و ایرانی را به گلبانو گوگوش و تمام مردم ایران تبریک می گم. آرزوی سالی پربار برای شما دارم…

 پیروز باشید و پاینده

  امین ع – من، یک هوادار گوگوش

اردلان سرفراز در ابتدای برنامه به هیجانش از صحبت با مردم ایران اشاره کرد:

“باور کنید صدای قلب خودم رو به رسایی در گوشم می شنوم!…”

او از احساس همکاری دوباره اش با گوگوش گفت:

“من، وقتی برای اولین بار پس از مدت ها صدای گوگوش را پای تلفن شنیدم، هر دو به گریه افتادیم…”

او همچنین به تداوم همکاری اش با گوگوش و فرید زولاند برای تهیه ی آلبوم های بعدی اشاره کرد…

و از استعدادهای جوان در عرصه ی ترانه سرایی سخن گفت.

سیروس کردونی ششم بهمن 1355 در تهران به دنیا آمد. ده ساله بود که همراه خانواده اش به کشور سوئد مهاجرت کرد.

در دوره ی دبیرستان، یک سال را به عنوان دانشجوی مهمان در ایالت کنتاکی گذراند و دوباره به سوئد برگشت.

سیروس در جستجوی “چیزی که برای آن خلق شده بود” تصمیم گرفت بیشتر سفر کند. بعد از چندین سفر به کشورهای اروپایی، در کالج سنتا مونیکا (در ایالت کالیفرنیا) در رشته ی سینما مشغول به تحصیل شد.

پاییز 1998، وقتی اولین کلاس عکاسی را در کالج می گذراند، حس کرد هدفش را پیدا کرده… همان زمان متوجه علاقه اش به طراحی گرافیکی نیز شد و سومین نیم سال تحصیلی اش را در حالی گذراند که در یک استودیو به عنوان عکاس و گرافیست مشغول به کار بود. سال 2000 در یک مسابقه ی عکاسی در شهر لس آنجلس اول شد. سپس در یک برنامه ی تلویزیونی به کار تدوین مشغول شد… و امروز، سیروس کردونی جوان، کارگردان خلاقی است که تجربه ی ساختن موزیک ویدئو برای بزرگ ترین چهره های هنری ایرانی را دارد.

*  سیروس کردونی از نگاه خودش کیست؟

خوب… تا امروز کسی این سوال رو از من نپرسیده بود!

از دید خودم، فردی هستم علاقه مند به یادگیری و کسب تجربه های تازه، امتحان کارهای جدید.

دوست دارم شکستن مرزها رو آزمایش کنم…

و بیشتر از چیزی که بشه بیانش کرد عاشق ایران و ایرانی بودن هستم.

*  چطور شد که سیروس کردونی تصمیم گرفت به عنوان کارگردان موزیک ویدئو فعالیت کند؟

اولین قدم برای رسیدن به این هدف را چه وقت و چطور برداشتی؟

راستش رو بخواهی، من هیچ وقت چنین تصمیمی نداشتم. سال 1999 عکاسی و طراحی گرافیکی رو شروع کردم، بیشتر برای هنرمندان ایرانی.

دوست داشتم که تدوین ویدئو رو یاد بگیرم… برای همین همراه یکی از دوستانم کار روی یکی از برنامه های تلویزیون “تماشا” رو آغاز کردم. که تمرین خوبی بود برای کار تدوین.

بعد از زلزله ی بم، شهرام کاشانی –که آن زمان با او هم کار می کردم- از من پرسید که آیا کار ویدئویی هم می کنم یا نه…

خلاصه،  ما شبانه نیم ساعت فیلم برداری کردیم و حدود چهار ساعت تدوین، که فردای آن روز ویدئوی “بی گناه” پخش شد.

بعد از آن، با خانم سپیده مدلی کوتاهی رو کار کردم که باعث شد عده ی زیادی از هنرمندان برای ساختن تبلیغات با من تماس بگیرند.

و چند سال گذشت تا من تصمیم گرفتم به صورت حرفه ای این کار رو ادامه دهم…

*  به خاطر داری پرهزینه ترین موزیک ویدئویی که تا امروز ساخته ای کدام است؟

بهترینش –از دید خودت- چطور؟!

ترجیح می دهم که جواب این سوال را ندهم…

ولی بهترین ایده های من هیچ وقت فیلم برداری نشده.  ترس هنرمندان از ایده های نو و عدم تمایل من به سانسور باعث شده که این ایده ها هیچ وقت جلوی دوربین نرود. یک ایده ی سمبلیک سیاسی-اجتماعی ممکنه با کوچک ترین تغییری یک معنای دیگری بگیره…

*  معمولا در آرایش و لباسی که هنرمند برای ویدئو می پوشد دخالت داری یا هنرمند به تنهایی تصمیم گیرنده هست؟ -به ویژه ویدئوهایی مثل “گریه کنم یا نکنم” که هماهنگ بودن  لباس و آرایش  با  دکور  اهمیت خاص تری دارد-

ویدئوی خوب ویدئویی هست که قبل از فیلم برداری، تمام جزئیاتش در ذهن تصور بشه.

اصولا در مورد انتخاب لباس صحبت هایی می شه.

برای بعضی ویدئوها، برای این که حس درست تری در ویدئو قرار بگیره، دقت بیشتری روی انتخاب لباس و آرایش می شه.

و اما دکور…  من خودم علاقه ی زیادی به طراحی صحنه دارم.

مثلا برای ویدئوی “گریه کنم یا نکنم” از خانم گوگوش، دو روز تمام مشغول ساختن دکور در استودیو بودیم…

*  همکاری با بازیگر قدرتمندی همچون خانم گوگوش چه حس و حالی دارد؟

احساس خیلی خوبیه که آدم با بهترین آرتیستی که ایران به خودش دیده همکاری کنه

ولی قرار گرفتن رو به روی چنین هنرمندی، مسئولیت رو بیشتر می کنه.

*  شنیده ام طراحی دکور کنسرت خانم گوگوش در لس آنجلس هم به عهده ی شما بوده…

بله، علاوه بر تهیه ی تبلیغات کنسرت، مسئولیت دکور صحنه و نور و سایر جلوه های شب برنامه دست من بود.

آشنایی قبلی محدودی در این رابطه داشتم، ولی نه به بزرگی کنسرتی با بیش از هفت هزار تماشاچی!

برنامه خیلی زیبا اجرا شد…

*  تا امروز پنج موزیک ویدئو برای خانم گوگوش ساخته ای…  آیا تصمیم در مورد موضوع ویدئو و… آزادانه با خودت بود؟ یا محدودیت هایی برایت تعریف شده بود؟

خوشبختانه من در انتخاب سوژه ی این ویدئوها کاملا آزاد بودم.

ولی همیشه با خود خانم گوگوش و تیمی که با او همکاری می کنند همفکری می کنیم.

من شخصا دیدگاه خانم گوگوش به کارهای هنری رو خیلی دوست دارم. به نظرم ایشون خیلی مدرن و شیک فکر می کنند.

*  می گویند برای عجله در آماده کردن موزیک ویدئوی “من همون ایرانم”، از ضبط بعضی صحنه ها که در نظر داشته ای صرف نظر شده… درست است؟ چه صحنه هایی؟ اگر ممکن است در این مورد توضیح بده…

ویدئوی “من همون ایرانم” با سرعت زیادی تهیه شد. طرح ایده، تهیه، فیلم برداری و تدوین مجموعا کمتر از چهار روز زمان برد. دوست داشتم برای طرح سوژه ی این ویدئو زمان بیشتری داشتم. البته صحنه ای هم فیلم برداری کردم که در ویدئو مصرف نکردم.

*  هواداران خانم گوگوش علاقه مندند کارگردان فرصت بازی با اجزای صورت را بیشتر به این هنرمند بدهد و تصمیم برای حالت اجرا به عهده ی خودشان باشد تا کارها طبیعی تر شود. تا چه میزان با این تئوری موافقی و سعی کرده ای به آن عمل کنی؟ مثلا ممکن است که -اگر آهنگی را مناسب دیدی-، یکی از ویدئوهای خانم گوگوش را –در آینده- با یک شات (و بدون کات کردن) ضبط کنی؟

بله، خود من هم دوست دارم که بیشتر از هنر بازیگری خانم گوگوش برای تصویرها بهره بگیرم.

ولی فقط امروز این احساس راحتی را دارم که بتوانم این کار را انجام دهم…

به شرطی که ترانه و ملودی هم این امکان را بدهد، حتما.

*  نام آخرین فیلمی که در سینما دیدی و کاملا راضی از سالن بیرون آمدی چه بود؟

زیاد سینما نمی روم. در خانه می شود توجه بیشتری به فیلم داد.

ولی همراه دو نفر از دوستانم فیلم Hang over را دیدم که خیلی خنده دار بود.

اما اصولا طرفدار فیلم های کمدی نیستم.

*  زیباترین موزیک ویدئویی که دیده ای؟ (موزیک ویدئوی محبوبت از کارگردان های دیگر)

موزیک ویدئوی مورد علاقه ی خاصی ندارم. چون زیاد تلویزیون تماشا نمی کنم. ولی ویدئوهای

Marlyn Manson    و  Nice inch nails  رو دوست دارم.

*  یک موزیک ویدئو تا چه میزان در موفقیت و محبوبیت یا عدم موفقیت یک آهنگ موثر است؟

تا شش هفت سال پیش خیلی کمتر از امروز موثر بود. امروز در جامعه ی ایرانی، خیلی زیاد.

این روزها خیلی ها معروف می شوند اما محبوبیت چندانی ندارند.

از وقتی که ضبط و فیلم برداری و تدوین دیجیتال شده، با خرج خیلی کمتر می شود موزیک و موزیک ویدئو تهیه و تولید کرد. که بسیاری از اونها فقط برای تلف کردن وقت است و حرفی برای گفتن ندارند.

*  بهترین لحظات زندگی سیروس وقتی است که…

لحظات تنهایی…

روزهای سرد و بارانی…

روزی که تلفن زنگ نزند

روزی که خیابون خالیه!

*  خوشبختی یعنی…

یعنی…  یعنی از زندگی راضی بودن… سلامتی… وجدان آسوده

*  احساست نسبت به کلمات زیر چیست؟ (لطفا با اولین واژه یا عبارتی که به ذهنت آمد پاسخ بده)

- دوربین وسیله ای که می شه با اون دروغ یا حقیقت رو به مردم فروخت

- زوم وارد شدن به حریم شخصی

- عکس کادربندی، نورپردازی، حس

- موسیقی احساسات، انرژی روحی

- تاریکی آرامش… قصه های ناگفته

- تنهایی آرامش… وقتی که می شه فکر کرد…

- وحشت ترس بی دلیل، قاتل افکار

- همسر …نمی دانم!

- جادو دنیای ناآشنا

- ساعت ازش نفرت دارم!

- استودیو می تونه هرجا باشه…

- جان لندیس جان لندیس؟!؟!؟!

*  سوالی هست که دوست داشتی پرسیده شود و تا حالا در مصاحبه ای نپرسیده باشند و حالا بخواهی به آن پاسخ دهی؟

یک سوالی هست که خیلی هنرمندها از من می پرسند. و اون این که چرا اینقدر کم ویدئو تولید می کنم.

دلیلش اینه که کارهای خوب کمی تولید می شه.

و من هیچ علاقه ای به ساختن ویدئوهای رقصی ندارم.

البته به تازگی دو-سه ویدئوی شاد همراه با رقص درست کرده ام. ولی دوباره متوجه شدم که از ساختن آنها لذتی نمی برم…   و به احتمال زیاد، در آینده کمتر از حالا ویدئو خواهم ساخت.

* یک چیز در مورد سیروس که مردم آن را نمی دانند؟

نمی دانم!

… من در سه نمایش تئاتر بازی کرده ام. با مرحوم میری، آقای مرتضی عقیلی، آقای هوتن، خانم شهناز تهرانی و خانم بدری همت یار.

*  حرف یا تصویر آخر سیروس برای ما؟ یک یادگاری…

امیدوارم روزی بشود که در ایران مشغول به کار بشم… همین!

لطفا از انتشار این گفتگوی اختصاصی -و عکس های ضمیمه- در سایت ها و وبلاگ ها خودداری کنید

از دیگر ترانه های موفق رها اعتمادی می توان به “پاکی”، “نترسیم” و “بهار” اشاره کرد.

رها اعتمادی در حال حاضر ضمن ترانه سرایی مشغول به کار در یک تلویزیون فارسی زبان است که پخش برنامه های آن از طریق ماهواره از اوایل سال آینده آغاز خواهد شد…

رها در فاصله ی بین دو سفر با ما گفتگویی داشت…

رها در کودکستان

درود به خوانندگان سایت “من، یک هوادار گوگوش” و با سپاس از امین عزیز بابت مهر و لطف همیشگی اش.

درود به شما و سپاس که این زمان را در اختیار ما قرار دادید.

* رها اعتمادی کیست؟

سوال سختی است! اگر از نزدیکانم این سوال را بپرسید جواب دقیق تری خواهید گرفت.

* چه وقت و چطور متوجه شدی که می توانی ترانه بگویی؟ آیا لحظه ی بخصوصی بود یا از کودکی این استعداد را در خود احساس می کردی و متوجه آن بودی؟

دقیقا نمی دانم. من تا چهارده سالگی به ندرت موسیقی ایرانی گوش می کردم. حتی تا آن زمان نام ترانه سرایان سرشناس ایران را هم نمی دانستم. سال 1998 در خانه ی برادرم آلبومی به نام “بچه های ایران” -که کاری بود از “اردلان سرفراز”، “شهریار دادور”، زنده یاد “عبدی یمینی”، “هادی خرسندی”، “شهیار قنبری”، “ایرج جنتی عطائی” و “آندرانیک”- را شنیدم و تاثیر عمیقی بر من گذاشت.

و اما نوشتن ترانه… نمی دانم از کجا شروع شد اما به جایی رسیده بودم که نوشتن برایم به یک نیاز تبدیل شده بود. ساعت ها پشت میز می نشستم و با اندک دانش زبان فارسی که داشتم می نوشتم.

* احساس از پایه های اساسی ترانه هایت است. شاید بعضی علاقه مند باشند بدانند رها اعتمادی راحت هم اشک می ریزد یا در برابر آن مقاومت می کند؟! یادت می آید از آخرین بار که در خلوت گریه کردی چقدر می گذرد؟

آخرین بار که گریه کردم، بعد از دیدن فیلم خاکسپاری “سهراب اعرابی” بود…

* رها جان، چه موسیقی هایی گوش می کنی؟ چه سبکی و کدام خواننده ها یا آهنگ سازان را بیشتر می پسندی؟

صدای عارف را همیشه دوست داشتم… صدای داریوش، گوگوش، ستار، فریدون فروغی، رامش، فرهاد، محمد نوری… همینطور مارتیک، احسان خواجه امیری، محسن یگانه، رضا صادقی…

در بین آهنگ سازان جای زنده یاد واروژان بزرگ را همیشه خالی می بینم…

فرید زلاند، بابک بیات، اسفندیار منفردزاده، حسن شماعی زاده و سیاوش قمیشی را دوست دارم.

البته آهنگ سازان خوب دیگری هم داریم. من فقط نام چند تن از این عزیزان را بردم.

رها اعتمادی و فرید زلاند

* موزیکی که روی ترانه هایت گذاشته می شود چقدر برایت اهمیت دارد؟ تا چه میزان روی این که کدام آهنگ ساز یا خواننده ترانه ات را اجرا کند حساس هستی؟

بی نهایت حساس.

خوشبختانه تا امروز این افتخار را داشتم که ترانه هایم را به دست آهنگ سازانی بسپارم که هیچ کدام نیاز به تایید من ندارند. هر کدام از این عزیزان با ملودی هایشان به ترانه های من جلوه ی خاصی بخشیده اند.

رها اعتمادی و بابک امینی

* به ترانه ی “من همون ایرانم” بپردازیم که خیلی هوادار پیدا کرده. کی و از چه طریق باخبر شدی خانم گوگوش ترانه را پسندیده و قرار است توسط ایشان اجرا شود؟ آن لحظه چه حسی پیدا کردی؟

من این ترانه را همراه با متنی که پیش از آواز خوانده می شود به دوست مشترکی دادم، بعد از لس آنجلس به سوئد آمدم. مدتی بعد، فرید زلاند عزیز از پشت تلفن آهنگی که برای این ترانه ساخته بود را با پیانو برایم نواخت… چند ماه بعد، در لس آنجلس و در کنار دو هنرمند عزیز کشورمان شاهد ضبط این ترانه بودم…

هنوز تمام لحظه های آن روز بارانی یادمه…

* همکاری با هنرمندان بزرگ و مطرح قدیمی در آلبوم “حجم سبز” می تواند از اولین موفقیت های هنری ات باشد. آینده ی خودت را چقدر روشن می بینی؟ هدف و برنامه های بعدی ات برای کار و فعالیت هنری چیست؟

همانطور که اشاره کردم، من به لطف ترانه های اردلان سرفراز به ترانه و موسیقی پاپ ایرانی و نوشتن علاقه مند شدم. و حالا قرار است که در آلبوم “حجم سبز” نام من در کنار نام استادم قرار بگیرد. این برایم افتخار بزرگی است…

* کسی را برای خود به عنوان الگو -در کار یا زندگی- قرار داده ای یا خیر؟

الگو در زمینه ی ترانه سرایی… اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطائی و خانم زویا زاکاریان.

* نویسنده یا شاعر مورد علاقه؟

در مورد نویسنده، نام بخصوصی به ذهنم نمی رسه…

اما شاعر… احمد شاملو، نادر نادرپور، سهراب سپهری

* نام آخرین فیلمی که در سینما دیدی و کاملا راضی از سالن بیرون آمدی؟

The curious case of Benjamin Button

* رها تا چه اندازه اهل ریسک کردن، در لحظه تصمیم گرفتن یا کارهای غیرمنتظره است؟

خیلی زیاد

* یک روز عادی و معمولی رها -از صبح تا شب- چطور می گذرد؟

کار می کنم، مدتی هست که به فکر نوشتن یک فیلم نامه هستم… البته هنوز در مرحله ی آموختن این کار هستم.

رها اعتمادی در حال نوشتن ترانه

* بهترین لحظات زندگی رها اعتمادی وقتی است که…

در استودیو ضبط باشد

* خوشبختی یعنی…

داشتن هدف

* احساست نسبت به کلمات زیر… -با اولین کلمه یا عبارتی که به ذهنت آمد-

- هجرت دوری

- کویر عطش

- شقایق خسرو گلسرخی

- غربت سوئد

- آینه اعتیاد

- جاده فریاد می زنه…!

- عصا لس آنجلس!  در شهری که عصا از کور می دزدند، من از خوش باوری محبت آرزو کردم…

- ترس نترسید! ما همه با هم هستیم

- دریا شمال

- برف فرهاد

- ترانه نوین

- خداحافظی بدرود

* سئوالی هست که دوست داشتی پرسیده شود و تا حالا در مصاحبه ای نپرسیده باشند و حالا بخواهی به آن پاسخ بدهی؟

چیزی به ذهنم نمی رسد…

* یک چیز در مورد رها اعتمادی که مردم آن را نمی دانند؟

نمیدانم!

* حرف یا ترانه ی آخر رها اعتمادی برای ما؟ لطفا یک جمله ی یادگاری در سایت “من، یک هوادار گوگوش” برایمان بنویس…

به امید دیدار در ایرانی آزاد… و شب آواز خانم گوگوش در آن سرزمین که هوادارانش منتظر دیدار او در آنجا هستند…

رها

لطفا از انتشار این گفتگوی اختصاصی در سایت ها و وبلاگ ها بدون آوردن آدرس سایت “من، یک هوادار گوگوش” خودداری کنید.