“شبی که سزاوار آواز شد … شبی که اشکمان سر از پا نشناخت!”

شبی دیگر… و او روی صحنه ی هنر،…

ستاره بود!

ستاره بود آن شب که بی هراس از گزمه ها، از “درخشیدن” می خواند…

جوانه بود و شاخه به شاخه شعرِ “شکفتن” می خواند… در باغ بی برگ!

با یک بغل “رویش”، بلبل را به میهمانی دعوت می کرد… بانوی ترانه های ناب

گوگوش بود و… عاشقانه می خواند! گوگوش بود… و دوباره،

خدا نیز زیر لب با او می خواند…

……………………

به تازگی، و همچنین در آینده، وبسایت “من، یک هوادار گوگوش” روی هر شب آواز نامی می گذارد…

شب آواز اربیل “خبر توقیف صدای خوش، تا شکفتن باغ بی برگی در فصل ترانه” عنوان گرفته بود…

و شب آواز استانبول، “شبی که سزاوار آواز شد…”.

چرا که آن شب…

برای نخستین بار بر روی صحنه

سزاوار آواز شد!…

……………………

خواب تو، بیدار توام

فقط سزاوار توام

- توجه: برای خواندن ادامه ی گزارش -و همچنین گزارشی کوتاه از شب آواز ونکوور- روی “ادامه مطلب“ کلیک کنید:

- گوگوش با لباس باشکوه مشکی رنگی به روی صحنه آمد… این بار نیز با “باغ بی برگی”

و ترتیب اجرای ترانه ها شبیه به کنسرت قبل -در اربیل- پیش می رفت…

با این تفاوت که در میانِ گرمای این ترانه ها، طلوع دیگری نیز رخ داد و دو ترانه برای بارِ نخست روی صحنه رفت…

در قسمت دوم کنسرت، اجرای پر قدرت دو ترانه ی “دیگه گریه دلو وا نمی کنه” -از ساخته های بابک افشار، با تنظیم زنده یاد واروژان و ترانه ی زیبای ایرج جنتی عطائی-

و ترانه ی جدید “سزاوار”،

هدیه ی بزرگی از جانب گوگوش بود…

در این شب آواز، شبِ “سزاوار”

و شبی که اشک های ما، از شوق سر از پا نمی شناخت…

اشک هایی که از چشمان امروزِ ما، فرو می ریخت روی گونه ی کودکیِ ما!… در پسِ سال های دور…

دور… اما همیشه در یاد…

پی نوشت: با خبر شدم از کنسرت اربیل، “مدلی شش و هشت” با تحولی همراه شده و ترانه ی “می دونم یه روز میای” به آن مدلی اضافه گردیده -که در استانبول نیز به همین شکل اجرا شد. همینطور یک ترانه ی ترکی در این کنسرت برای نخستین بار اجرا می شه… که در گزارش من به آن اشاره نشد… پوزش می خواهم. از اونجا که متاسفانه من در این شب آوازهای اخیر حضور نداشته م، از طریق گفتگو با دوستان نازنینم -که در شب آوازها شرکت داشته اند- گزارش ها را نوشته ام. با سپاسی دوباره از همه ی آن عزیزان

“از خبر توقیف یک صدای خوش… تا شکفتن باغ بی برگی در فصل ترانه های عاشقانه ی گوگوش”

یک روز قبل از کنسرت گوگوش در شهر اربیل خبر رسید که مرز زمینی ایران به عراق را بسته اند

و صدها نفر از علاقه مندان شاه ماهی هنر ایران -که برای شرکت در شب آواز او بلیط تهیه کرده بودند- آرزو بر دل به شهرهای خود بازگشتند.

با این حال، در شب باشکوه بیست و یکم شهریور، جمعیت زیادی -که مردم کردستان عراق را نیز شامل می شد- در سالن زیبا و سربازِ “بابیلن” انتظارِ دیدار هنرمند محبوبشان را می کشیدند…

تور سرتاسریِ “ردپای خاطره” با تمام خاطراتی که در ذهن ما دوره کرد، به پایان رسیده بود

و نوای شاد و عاشقانه ی “باغ بی برگی” -که شب آواز با آن شروع شد، (و برای نخستین بار روی صحنه اجرا می شد)- حکایت از همین داشت: آغازِ فصل تازه ی دیگری در برنامه های گوگوش

از تو که حرف می زنم، به یاد تو هرچی می گم ترانه می شه…

گوگوش -که لباس زرد رنگ زیبایی به تن داشت- برنامه را در یک بخش و بدون وقفه اجرا کرد…

او در حین برنامه از حضور مردم و از مهمان نوازی مردمان کُرد تشکر کرد… و مردم نیز با انرژی و بی وقفه با ترانه ها همراهی می کردند… مثل همیشه، با شکوه…

پس از باغ بی برگی، “هجرت”، “ساحل و دریا”، “مخلوق”، “پل”، “من و گنجشک های خونه”، “دلم خواست”، “مدلی همصدا”، “باور کن”، “مدلی شش و هشت”، “کویر”، “طلاق”، “باران”، “دو پنجره”، “مرهم”، “من آمده ام”، “مرداب”، “گل بی گلدون” و “جاده” به ترتیب اجرا شد…  -به شیوه ی گوگوش، همگی بی نظیر…

تا در نهایت، شبِ رویا با اجرای “پیشکش” به پایان رسید… شبی که باغ بی برگی اولین جوانه را داد

و عشق نیز دوباره شکفت… در دل هایمان!

- منتظر عکس های بیشتر باشید و شما نیز عکس های خود را برای ما بفرستید تا بر روی سایت قرار گیرد

با سپاس… “من، یک هوادار گوگوش”

* سپاس از هواداران -آنجل، مهرداد، نیلوفر و سپهر- که من را در آماده کردن گزارش و عکس های این سه شب آواز یاری دادند.

- عکس های کنسرت اربیل

دهم مرداد 1389 بود…

هوا کم کم تاریک می شد و چهره های مشتاق و عاشق، کم کم حالتِ  انتظارِ بیشتری به خود می گرفت…

انتظاری که بسیار کهنه و قدیمی می نمود… اما در آن لحظه تازه می شد…

انتظاری که می رفت تا -برای بسیاری از جمعیتِ حاضر- برای اولین بار برآورده شود…

انتظارِ دیدار با بانویی که صدایش با خاطره های ما پیوند خورده…

و امشب… همه ی زندگی، با آن ترانه های آشنا تکرار می شد… همه ی عشق ها و اشک ها و خاطره ها…

همه ی بازی های کودکی…

همه ی آن تصویرهای سیاه سفید، اما روشن و زنده… -که پای تلویزیون های قدیمی دیده بودیم-

همه ی پوسترهایی که از مجله های دهه ی پنجاه بریده بودیم…

همه ی زمزمه های عاشقانه که کرده بودیم…

همه و همه می رفت تا در این شب تکرار شود…

و همه ی این رویاها بود، که ما را از زمان و مکان جدا کرده بود…

آن شب ما در یک سالن کنسرت قدم نمی زدیم… آن شب ما در میانِ زمان ها و مکان ها سفر می کردیم… در خانه ی کودکی… در آغوش مادر… در هوای عشق…

براستی ما در دنیای زیبا و بدونِ دغدغه ی دیگری زندگی می کردیم و نفس می کشیدیم آن شب…

آن شب ما بودیم،… خدا بود… و گوگوش

رو به روی هم و از همیشه به هم نزدیک تر!

ساعت ده دقیقه به ده شب بود که ارکستر گوگوش به روی صحنه رفت… ابتدا نوای “تقدیر” و بعد از آن نت های باشکوه “هیچکی مثل تو نبود” -از بابک بیات- نواخته شد…

صدای تو، بیداری بیشه

آواز سبز برگه…

صدای تو پروسوسه مثلِ

شبخونیِ تگرگه…

گوگوش زیبا، گوگوشِ باشکوه، با لباسی سرخ به روی صحنه آمد… هیاهوی پرشور عاشقان بلند شد…

همه ترانه را با گوگوش همراهی می کردند و او احساساتی می شد…

پس از اجرای “هیچکی مثل تو نبود”، گوگوش درود فرستاد و درگذشت  استاد محمد نوری را به جامعه ی هنردوست تسلیت گفت.

سپس در قسمت اول کنسرت، به اجرای قدرتمند ترانه هایی چون “ساحل و دریا”، “هجرت”، “دو پنجره”، “دلم خواست”، “آیریلیق” (ترانه ی ترکی)، “مخلوق”، “مدلی همصدا”، “مدلی شش و هشت”، “من و گنجشک های خونه” و “کویر” پرداخت…

قسمت دوم کنسرت با اجرای پرشور “طلاق” شروع شد… گوگوش که مثل همیشه زیبا بود، با حضورش دوباره جوششی در جمعیت به راه انداخت که زیبایی آن وصف ناشدنیست…

در این قسمت ترانه ی جدید “باران” بسیار مورد استقبال قرار گرفت. همچنین ترانه ی ترکی “سکینه”، و ترانه های خاطره انگیزی چون “من آمده ام”، “گل بی گلدون” و “پیشکش”.

شب ترانه برای اولین بار با اجرای “جاده” به پایان رسید… اجرایی چنان پراحساس و زیبا، که برای همه ی عاشقان یکی از عمیق ترین سفرهایی بود که با این ترانه تجربه کرده اند… گوگوش ما را تا انتهای ادراک جاده برد… و شب آواز همانجا -در همان شهری که پیش از شروع کنسرت رویایش را می دیدیم- به پایان رسید…

در انتهای جاده ای که از کنار تمام لحظه های تلخ و شیرین زندگی می گذشت…

حالا ما مانده بودیم… و خدا… و البته گوگوش… از همیشه گرم تر… در قلبمان!

- عکس های بیشتر از این شب آواز

از من، یک هوادار گوگوش

که در یک روز و ساعت مشخص -مثلا پنج دقیقه به هفت عصر، دهم مرداد-، بزرگ ترین آرزوی زندگیتان را جلوی چشمانتان ببینید!…

اما اگر در یک عصر تابستانی -و از قضا ساعتِ پنج دقیقه به هفت!- بزرگ ترین آرزوی زندگیتان را از پشت قطره های اشکتان دیده باشید، که به شما لبخند می زند، آنوقت حرف مرا بهتر خواهید فهمید!

در آن لحظه همه ی دنیای شما خراب می شود و وارد دنیای تازه ای می شوید، با قواعد تعریف نشده…

ترس وجودتان را برمی دارد

که ناگهان آن آرزوی مهربان و زیبای دوست داشتنی شما را در آغوش می گیرد… مثل مادری که کودک تازه به دنیا آمده را از ناامنی های دنیای جدید حفظ کند… و امنیت و آرامش را به او هدیه کند.

پنج دقیقه به هفت عصر دهم امرداد 1389

اسمتان را می پرسد

جواب می دهید

لبخند می زند

و می فهمید تا به حال لبخندی به این زیبایی هدیه نگرفته بودید!…

و همین لبخند، همین لبخند، مرزِ میانِ دنیای ویران شده و دنیای تازه ی شما می شود!…

این نه یک مرز جغرافیایی ست،… نه یک مرز تاریخی…

مرزی است بر روی زندگیِ شما!

و محال است حرف های ساده ی مرا خوب بفهمید،… مگر اینکه در پنج دقیقه به هفت عصرِ دهم مرداد، بزرگ ترین آرزوی زندگیتان به شما لبخند زده باشد!

بله!  تنها در این صورت ممکن است!…

امین – مرداد 89

* برای دیدن عکس های شب آواز باشکوه گوگوش، -دهم مرداد در آنتالیا- به آلبوم عکس ما مراجعه کنید.

همچنین می توانید عکس هایتان از این شب آواز را برای ما بفرستید تا با نام خودتان در آلبوم عکس سایت قرار بگیرد.

 شب آواز با اجرای باشکوهِ یکی از ترانه های محبوبِ قدیمی -که تا آن روز روی صحنه اجرا نشده بود- شروع شد. ترانه ی “هیچ کی مثل تو نبود”

این اجرا چنان جمعیت را هیجان زده کرد و تحت تاثیر قرار داد، که چند بار در میانِ آهنگ به تشویق پرداختند.

  همینطور ترانه های جدیدِ “دلم خواست” و “باران” -از آلبوم “حجم سبز”- برای نخستین بار روی صحنه رفت…

 از دیگر ترانه های اجرا شده در آن شب که بسیار مورد استقبال قرار گرفت می توان به “منو بشناس” (اولین بار برای اجرای زنده)، “هجرت”، “دو پنجره”، “باور کن”، “من آمده ام”، “مرداب”، “پیشکش”، “مرهم”، “پل”، “پرسش” و “کویر” اشاره کرد.

- اسپانسرِ این برنامه، تلویزیونِ “من و تو” بود. -که همنام با یکی از ترانه های معروفِ گوگوش است(!)- و به زودی پخشِ برنامه های آن آغاز می شود.

- سپاس فراوان از آقای “علی گلیان” که عکس های این کنسرت را برای ما ارسال کرده اند.  همه ی عکس ها را می توانید از اینجا ببینید.

     و برای ارسال عکس به وبسایتِ “من، یک هوادار گوگوش”، لطفا با این آدرس تماس بگیرید:

Info@googooshfan.com

 خواهشمند است برای حفظ حقوق دیگران، بدون درج نام عکاس و نامِ وبسایت، از عکس ها استفاده نکنید.

گوگوش در دبی

پای حرف های دلم، همه درد و گفتگوم

اگه هیچکسی نبود، بغض اگه موند تـو گلوم…

همیشه یه تکیه گاه، غایب همیشگی

نیمه ی گمشده بود از روزهای بچگی…

دلش از جنس دل مریم و لاله و یاس

قد آبهای خزر،  از تبار عاشقاس

یه غریب آشنا، شکل شبنم روی گل

انتهای هر سفر، ته جاده، روی پل…

قلبشو هدیه می داد جای عیدی هر بهار

نامه هاشو دوست دارم، چون می مونه یادگار

*  ترانه ی “ردپای خاطره” از رها اعتمادی

هشتم آذر، در شب آواز گوگوش در دبی دکلمه شد.

 عــکــس هــا

* گزارش را در “ادامه مطلب” بخوانید.

 در این کنسرت…

 سالن پنج هزار نفره و سرپوشیده ی “رشید” چند روز قبل از برنامه “sold out” شد و تمام بلیط ها فروخته شده بود.

 در این کنسرت، برای نخستین بار ترانه ی قدیمی “گهواره” -از شاهکارهای زنده یاد واروژان بزرگ با ترانه ی زویا زاکاریان- روی صحنه اجرا شد و مورد استقبال فوق العاده از مردم قرار گرفت…

 این کنسرت ششمین کنسرت از تور “ردپای خاطره” بود و گوگوش به زیبایی، در دو قسمت به اجرای ترانه های خاطره انگیز قدیمی پرداخت…

گوگوش بخش اول کنسرت با لباسی به رنگ کرم، و در بخش دوم برنامه، با لباسی به رنگ مشکی به روی صحنه رفت.

 به غیر از تاخیر کوتاه در شروع برنامه، همه چیز کاملا منظم اجرا شد و صندلی ها هم شماره گذاری شده بود.

 در این کنسرت، گوگوش برای نخستین بار ترانه ای به نام “ردپای خاطره” را دکلمه کرد و مژده داد که به زودی روی این ترانه ملودی گذاشته می شود و اجرا خواهد شد.

دوباره نوای تقدیر…

و دوباره سرگیجه

او روی صحنه می آید…

دوباره تقدیر!

زمان غرق شدن در زیبایی و ترانه و خاطره…

و دوباره خاطره!

گوگوش پیش از آغاز شب آواز با چند نفر از هواداران دیدار می کند…

هوادارانی که با آمدن او به روی صحنه شاخه های گل به پایش می اندازند…

و بعد در احساس خودشان گم می شوند، در عـشـق… و در انتظار دوباره…

برای دیدار…

برای دیدار!

عــکــس هــا