لطفا عکس های خودتان از این شب آوازها را برای ما ارسال کنید

تا با نام خودتان در آلبومِ عکس سایت منتشر شود

با سپاس،  info@googooshfan.com

دهم مرداد ۱۳۸۹ بود…

هوا کم کم تاریک می شد و چهره های مشتاق و عاشق، کم کم حالتِ  انتظارِ  بیشتری به خود می گرفت…

انتظاری که بسیار کهنه و قدیمی می نمود… اما در آن لحظه تازه می شد…

انتظاری که می رفت تا -برای بسیاری از جمعیتِ حاضر- برای اولین بار برآورده شود…

انتظارِ دیدار با بانویی که صدایش با خاطره های ما پیوند خورده…

و امشب… همه ی زندگی، با آن ترانه های آشنا تکرار می شد… همه ی عشق ها و اشک ها و خاطره ها…

همه ی بازی های کودکی…

همه ی آن تصویرهای سیاه سفید، اما روشن و زنده… -که پای تلویزیون های قدیمی دیده بودیم-

همه ی پوسترهایی که از مجله های دهه ی پنجاه بریده بودیم…

همه ی زمزمه های عاشقانه که کرده بودیم…

همه و همه می رفت تا در این شب تکرار شود…

   و همه ی این رویاها، ما را از زمان و مکان جدا کرده بود…

آن شب ما در یک سالن کنسرت قدم نمی زدیم… آن شب ما در میانِ زمان ها و مکان ها سفر می کردیم… در خانه ی کودکی… در آغوش مادر… در هوای عشق…

براستی ما در دنیای زیبا و بدونِ دغدغه ی دیگری زندگی می کردیم و نفس می کشیدیم آن شب…

آن شب ما بودیم،… خدا بود… و گوگوش

رو به روی هم و از همیشه به هم نزدیک تر!

 ساعت ده دقیقه به ده شب بود که ارکستر گوگوش به روی صحنه رفت… ابتدا نوای “تقدیر” و بعد از آن نت های باشکوه “هیچکی مثل تو نبود” -از بابک بیات- نواخته شد…

 صدای تو، بیداری بیشه

 آواز سبز برگه…

 صدای تو پروسوسه مثلِ

 شبخونیِ تگرگه…

گوگوش زیبا، گوگوشِ باشکوه، با لباسی سرخ به روی صحنه آمد… هیاهوی پرشور عاشقان بلند شد…

همه ترانه را با گوگوش همراهی می کردند و او احساساتی می شد…

پس از اجرای “هیچکی مثل تو نبود”، گوگوش درود فرستاد و درگذشت  استاد محمد نوری  را به جامعه ی هنردوست تسلیت گفت.

سپس در قسمت اول کنسرت، به اجرای قدرتمند ترانه هایی چون “ساحل و دریا”، “هجرت”، “دو پنجره”، “دلم خواست”، “آیریلیق” (ترانه ی ترکی)، “مخلوق”، “مدلی همصدا”، “مدلی شش و هشت”، “من و گنجشک های خونه” و “کویر” پرداخت…

قسمت دوم کنسرت با اجرای پرشور “طلاق” شروع شد… گوگوش که مثل همیشه زیبا بود، با حضورش دوباره جوششی در جمعیت به راه انداخت که زیبایی آن وصف ناشدنیست…

در این قسمت ترانه ی جدید “باران” بسیار مورد استقبال قرار گرفت. همچنین ترانه ی ترکی “سکینه”، و ترانه های خاطره انگیزی چون “من آمده ام”، “گل بی گلدون” و “پیشکش”.

شب ترانه برای اولین بار با اجرای “جاده” به پایان رسید… اجرایی چنان پراحساس و زیبا، که برای همه ی عاشقان یکی از عمیق ترین سفرهایی بود که با این ترانه تجربه کرده اند… گوگوش ما را تا انتهای ادراک جاده برد… و شب آواز همانجا -در همان شهری که پیش از شروع کنسرت رویایش را می دیدیم- به پایان رسید…

در انتهای جاده ای که از کنار تمام لحظه های تلخ و شیرین زندگی می گذشت…

   حالا ما مانده بودیم… و خدا… و البته گوگوش… از همیشه گرم تر… در قلبمان!

- عکس های بیشتر از این شب آواز

از من، یک هوادار گوگوش

که در یک روز و ساعت مشخص -مثلا پنج دقیقه به هفت عصر، دهم مرداد-، بزرگ ترین آرزوی زندگیتان را جلوی چشمانتان ببینید!…

 اما اگر در یک عصر تابستانی -و از قضا ساعتِ پنج دقیقه به هفت!- بزرگ ترین آرزوی زندگیتان را از پشت قطره های اشکتان دیده باشید، که به شما لبخند می زند، آنوقت حرف مرا بهتر خواهید فهمید!

 در آن لحظه همه ی دنیای شما خراب می شود و وارد دنیای تازه ای می شوید، با قواعد تعریف نشده…

ترس وجودتان را برمی دارد

که ناگهان آن آرزوی مهربان و زیبای دوست داشتنی شما را در آغوش می گیرد… مثل مادری که کودک تازه به دنیا آمده را از ناامنی های دنیای جدید حفظ کند… و امنیت و آرامش را به او هدیه کند.

اسمتان را می پرسد

جواب می دهید

لبخند می زند

و می فهمید تا به حال لبخندی به این زیبایی هدیه نگرفته بودید!…

و همین لبخند، همین لبخند، مرزِ میانِ دنیای ویران شده و دنیای تازه ی شما می شود!…

این نه یک مرز جغرافیایی ست،… نه یک مرز تاریخی…

مرزی است بر روی زندگیِ شما!

 و محال است حرف های ساده ی مرا خوب بفهمید،… مگر اینکه در پنج دقیقه به هفت عصرِ دهم مرداد، بزرگ ترین آرزوی زندگیتان به شما لبخند زده باشد!

بله!  تنها در این صورت ممکن است!…

  امین – مرداد ۸۹

پنج دقیقه به هفت عصر - دهم مرداد ۸۹

* برای دیدن عکس های شب آواز باشکوه گوگوش، -دهم مرداد در آنتالیا- به آلبوم عکس ما مراجعه کنید.

همچنین می توانید عکس هایتان از این شب آواز را برای ما بفرستید تا با نام خودتان در آلبوم عکس سایت قرار بگیرد.

 شب آواز با اجرای باشکوهِ یکی از ترانه های محبوبِ قدیمی -که تا آن روز روی صحنه اجرا نشده بود- شروع شد. ترانه ی “هیچ کی مثل تو نبود”

این اجرا چنان جمعیت را هیجان زده کرد و تحت تاثیر قرار داد، که چند بار در میانِ آهنگ به تشویق پرداختند.

  همینطور ترانه های جدیدِ “دلم خواست” و “باران” -از آلبوم “حجم سبز”- برای نخستین بار روی صحنه رفت…

 از دیگر ترانه های اجرا شده در آن شب که بسیار مورد استقبال قرار گرفت می توان به “منو بشناس” (اولین بار برای اجرای زنده)، “هجرت”، “دو پنجره”، “باور کن”، “من آمده ام”، “مرداب”، “پیشکش”، “مرهم”، “پل”، “پرسش” و “کویر” اشاره کرد.

- اسپانسرِ این برنامه، تلویزیونِ “من و تو” بود. -که همنام با یکی از ترانه های معروفِ گوگوش است(!)- و به زودی پخشِ برنامه های آن آغاز می شود.

- سپاس فراوان از آقای “علی گلیان” که عکس های این کنسرت را برای ما ارسال کرده اند.  همه ی عکس ها را می توانید از اینجا ببینید.

     و برای ارسال عکس به وبسایتِ “من، یک هوادار گوگوش”، لطفا با این آدرس تماس بگیرید:

Info@googooshfan.com

 خواهشمند است برای حفظ حقوق دیگران، بدون درج نام عکاس و نامِ وبسایت، از عکس ها استفاده نکنید.

گوگوش در دبی

پای حرف های دلم، همه درد و گفتگوم

اگه هیچکسی نبود، بغض اگه موند تـو گلوم…

همیشه یه تکیه گاه، غایب همیشگی

نیمه ی گمشده بود از روزهای بچگی…

دلش از جنس دل مریم و لاله و یاس

قد آبهای خزر،  از تبار عاشقاس

یه غریب آشنا، شکل شبنم روی گل

انتهای هر سفر، ته جاده، روی پل…

قلبشو هدیه می داد جای عیدی هر بهار

نامه هاشو دوست دارم، چون می مونه یادگار

*  ترانه ی “ردپای خاطره” از رها اعتمادی

هشتم آذر، در شب آواز گوگوش در دبی دکلمه شد.

 عــکــس هــا

* گزارش را در “ادامه مطلب” بخوانید.

 در این کنسرت…

 سالن پنج هزار نفره و سرپوشیده ی “رشید” چند روز قبل از برنامه “sold out” شد و تمام بلیط ها فروخته شده بود.

 در این کنسرت، برای نخستین بار ترانه ی قدیمی “گهواره” -از شاهکارهای زنده یاد واروژان بزرگ با ترانه ی زویا زاکاریان- روی صحنه اجرا شد و مورد استقبال فوق العاده از مردم قرار گرفت…

 این کنسرت ششمین کنسرت از تور “ردپای خاطره” بود و گوگوش به زیبایی، در دو قسمت به اجرای ترانه های خاطره انگیز قدیمی پرداخت…

گوگوش بخش اول کنسرت با لباسی به رنگ کرم، و در بخش دوم برنامه، با لباسی به رنگ مشکی به روی صحنه رفت.

 به غیر از تاخیر کوتاه در شروع برنامه، همه چیز کاملا منظم اجرا شد و صندلی ها هم شماره گذاری شده بود.

 در این کنسرت، گوگوش برای نخستین بار ترانه ای به نام “ردپای خاطره” را دکلمه کرد و مژده داد که به زودی روی این ترانه ملودی گذاشته می شود و اجرا خواهد شد.

دوباره نوای تقدیر…

و دوباره سرگیجه

او روی صحنه می آید…

دوباره تقدیر!

زمان غرق شدن در زیبایی و ترانه و خاطره…

و دوباره خاطره!

گوگوش پیش از آغاز شب آواز با چند نفر از هواداران دیدار می کند…

هوادارانی که با آمدن او به روی صحنه شاخه های گل به پایش می اندازند…

و بعد در احساس خودشان گم می شوند، در عـشـق… و در انتظار دوباره…

برای دیدار…

برای دیدار!

عــکــس هــا

شب اول: گوگوش برای نخستین بار روی صحنه ای در استرالیا  -  ملبورن – هفتم اوت ۲۰۰۹

قسمت اول شب آواز

در شانزدهمین روز امرداد ماه، گوگوش در سالن Dallas Brooks centre در شهر ملبورن به روی صحنه رفت.

نواخته شدن آهنگ “تقدیر” ندای آمدن گوگوش به روی صحنه را می داد… فریاد تشویق مردم بلند شد و گوگوش که لباس مشکی زیبایی به تن داشت به روی صحنه ظاهر شد و در ابتدای برنامه گفت: “نه سال بود که منتظر این شب بودم!…  نه سال پیش قرار داشتم که در خدمتتون باشیم و برنامه اجرا کنیم که متاسفانه به عللی نشد. و همیشه روزشماری کردم تا در خدمتتون باشم…”

سپس آرزوی شب خوبی برای حاضران کرد و شب آواز را با “قصه ی دو ماهی” و ترانه های دهه ی چهل آغاز کرد…

گوگوش در میان اجراها شوخی هم می کرد. همچنین قبل از اجرای یک مدلی  جمله ای از زرتشت نقل کرد:

“ستیز من تنها با تاریکی است… و برای ستیز با تاریکی شمشیر به روی تاریکی نمی کشند… فانوس می افروزند.”

قسمت دوم شب آواز

پس از یک استراحت کوتاه، در قسمت دوم کنسرت، گوگوش با لباس زیبای دیگری به روی صحنه آمد و با قدرت به اجرا پرداخت… و شبی خاطره انگیز را برای همه رقم زد…

این شب آواز با اجرای “خلوت” به پایان رسید… و چه باشکوه به پایان رسید!…

شب دوم: گوگوش با یک بغل خاطره ی عاشقانه  -  سیدنی – هشتم اوت ۲۰۰۹

قسمت اول شب آواز

فردای آن روز -هفدهم امرداد-، شب آواز گوگوش در سیدنی -در Sydney Convention centre- برگزار شد…

پس از نواخته شدن اورتور تقدیر، با تشویق زیاد جمعیت، گوگوش که لباس کرم زیبایی به تن داشت به روی صحنه آمد.

ابتدا خوش آمد گفت و دسته گل هایی که عده ای از هواداران برای او برده بودند را گرفت.

سپس با صدای خود، با حرکات شیرین و اجرای بی نظیرش -که با تمام وجود بود-، بار دیگر همه را شگفت زده کرد…

او همچنین قبل از اجرای “مرهم” از خالقین کارهایش سپاسگزاری کرد و یادی کرد از زنده یاد واروژان.

و گفت می خواهد ترانه ای بخواند که مربوط به یکی از فیلم هایی است که بازی کرده…

و سپس با اجرای “مرهم”، گویی دستی مردم را از صندلی بلند کرد و برد به سی سال پیش، نشاند روی صندلی سینمای سر خیابان، به تماشای “در امتداد شب”…  و اشک گرمی را روی گونه ها دواند.

قسمت دوم شب آواز

در بخش دوم این شب آواز، گوگوش با لباس سرخ رنگ خیره کننده ای روی صحنه آمد و این بخش برنامه را با اجرای “طلاق” شروع کرد…

اجرایی که در این بخش بیش از اجراهای دیگر بیننده ها را شگفت زده کرد، اجرای یک ترانه ی جدید در تور ردپای خاطره بود! در این قسمت از کنسرت، گوگوش ترانه ی جدید “من همون ایرانم” را برای نخستین بار اجرا کرد -که تقدیم شده به همه ی مبارزان راه آزادی-

اما چون ارکستر برای این آهنگ تمرینی نداشته، گوگوش ترانه را فقط با کیبورد اندی جی اجرا کرد…

این اجرا فوق العاده مورد تشویق جمعیت قرار گرفت…

آن شب ایران با مردم دلتنگی که در سالن بودند صحبت کرد…