پخش تلویزیون “من و تو 1” به زودی شروع خواهد شد

و در برنامه ی جذاب “گوگوش موزیک آکادمی“، گوگوش به کشف استعدادهای خوانندگی می پردازد…

منتظر خبرهای بیشتر باشید…

تصمیم گرفتم با یک نوشته، از ویدئوی این آهنگ -که دو سال پیش تر الک کارتیو آن را ضبط کرد- یاد کنم…

گوگوش در سال 2002 به همراه بابک امینی “آبی” را در استودیویی در شهر تورنتو ضبط کرد

اما در هیچ آلبومی منتشر نشده بود.

و امروز “آبی” را در آلبوم “حجم سبز” می شنویم…

و عاشق می شویم، با این ترانه های سبز و آبی دوست داشتنی!

“آبی، نمایش لحظه ایست که عشق مانند مهره های دومینو فرو می پاشد

و از نو ساخته می شود…”

 ویدئو با نمایش یک دیوار شروع می شود که تصویر شیاطین روی آن نقاشی شده. سپس دوربین از چند زاویه ی مختلف تعدادی “دومینو” را نشان می دهد…

از پشت دومینوها، سایه ای را می بینیم که آرام نزدیک می شود (اولین بار نمی دانیم که او گوگوش است)

و همزمان، کارگردان صحنه ها و ماجرای دیگری را پیش می برد… دو نفر را می بینیم از دو نژاد مختلف (یکی نژاد سفید و دیگری سیاه) که با دست ها و پاهای قرمز رنگ (به رنگ خون) می دوند… تا اینکه جلوی همان دیوار -با تصویر شیاطین- به هم می رسند و تنه شان به هم برخورد می کند…

 یکی لباسی به رنگ سفید و دیگری پیراهنِ مشکی پوشیده است… که این نمادی آشکار است از تقابلِ خیر و شر.

در این لحظه -و درست همزمان با آغازِ اجرای گوگوش- انگشتی که با رنگِ آبی رنگ آمیزی شده ضربه ی آرامی به اولین دومینو می زند… دومینوها یک به یک با هم برخورد می کنند و می ریزند…

  آسمون روی خونه م آبی نیست

  شعله ی چراغ من آبی نیست…

 آن دو مرد شروع به مبارزه ی تن به تن می کنند… و مسئله ی تلخ “نژادپرستی” در ذهن ما دوباره تکرار می شود…

 همزمان افراد دیگری را می بینیم که با دستها و پاهایی به رنگِ خون در زیرِ این آسمان گرفته و سرخ  می دوند…

 فضایی که کارگردان برای فیلم برداری این ویدئو انتخاب کرده، یک فضای شهری است… با ساختمان ها و تیرهای برق. احتمالا در نظر داشته فضایی ترسیم کند برای همه ی ما آشنا باشد. که حس کنیم این نامردمی ها، این دست های خونین و انسان های جنگ طلب -یا شاید ستم دیده- در نزدیکی ما هستند. نه در دنیایی دیگر و محیطی غریب و بیگانه.

ولی، در عین حال، فضای این شهر دلگیر و مرده است… انگار که در آن خبری از عشق نباشد! (حال و هوایی که در آغاز تصویرپردازی شده)

  دیگه تـو دیگِ سیاه، خون و خشونت نجوشه…

  رنگِ خون آبی بشه، مثِ تـو رگ…

 گوگوش دستانش را هماهنگ با موسیقی از دو طرف باز می کند و بالا می برد… سراسر حس رهایی و آزادی می دهد…

آخرین دومینو می افتد و سپس،

بسیار هماهنگ با موسیقی و موزون، مهره های دومینو بلند می شوند… پشتِ سرِ هم، تا آخرین دومینو…

آسمان به رنگ طبیعی اش برمی گردد…

 از این لحظه، حال و هوای ترانه عوض می شود و به جای گله از آنچه که هست، به ترسیمِ جهانی رویایی و سرشار از عشق می پردازد… همانطور که در تصویر هم همین رویا به تصویر کشیده شده. جهان آبی عشق

 گوگوش می خواند:

اگه تـو جوی کوچه آبِ سیاه آبی بشه

اگه رنگِ عاشقی تـو نقاشی آبی بشه…

 قلم رو بردار و یک عشـق بِکِش…

خون رو از نقاشی بردار، گلهای آبی بِکِش…

 فردی را که اوایل ویدئو دیده بودیم -که با لباس سبز رنگ و دستهای خونین از راست به چپ می دوید-، این بار می بینیم که در جهت مخالف (چپ به راست) می دود… و دستهایش آبی رنگ است… رنگی که به عنوان نماد عشق و صلح به کار رفته…

 بازیگر دارد می دود (نه این که ایستاده باشد یا فقط راه برود) و این تکاپو، برای من، نمایانگرِ شروعِ تغییرات -در گذرِ زمان- است.

 می بینیم آن دو نفر که با یکدیگر جنگِ تن به تن داشتند نیز دستانشان آبی شده… و جایشان هم با یکدیگر عوض شده: او که رویش به سمتِ راستِ تصویر بود، اینبار رو به سمت چپ ایستاده و دیگری هم برعکس…

 اولین دومینو هم دوباره ایستاده می شود و انگشتِ آبی رنگ را دوباره می بینیم… آن دو جنگجو از دو طرف خارج می شوند (تاکید می کنم، در جهتی که ابتدای ویدئو می دیدیم می آمدند راهشان را ادامه نمی دهند، بلکه بر می گردند به سمتی که از آن آمده بودند. گویی برای جنگ آمده باشند اما در میان راه پشیمان شده باشند و دوباره برگردند…)

 دختر و پدری را می بینیم که با هم قدم می زنند… وقتی پدر سر دختر را می بوسد (بوسه سمبلِ جاری شدن مهر در دنیاست)، می بینیم گل سینه ی دختر هم آبی است… (بازیگری که نقشِ دختر را بازی می کند، همان است که بعدا او را در ویدئوی “عشق یعنی همه چیز” هم می بینیم.)

گوگوش که ترانه ی صلح و عشق را به پایان رسانده آرام سرش را پایین می آورد…

آخرین نت ها را می شنویم…

و شاید با این که به تمام جزئیات دقت نکرده ایم، حس می کنیم که چقدر از تماشای این موزیک ویدئو لذت برده ایم…

 الک کارتیو در آبی بار دیگر نشان داد که به ریزترین نکات در شعر و ملودی توجه می کند تا در ویدئو روی آنها تاکید کند.

هرچند ترانه از لحاظ عروضی ترانه ی نسبتا ضعیفی است، اما الک کارتیو پیام ساده و در عین حال زیبای آن را به بهترین شکل به تصویر کشیده…

نکته ای که در زیبایی ویدئو تاثیر به سزایی دارد، هنرِ هنرپیشگیِ گوگوش است که با حرکات ظریفش هر بیننده ای را محو تماشا می کند.

  استفاده از یک بازیگر برای دو ویدئوی “آبی” و “عشق یعنی همه چیز” نکته ی جالب توجهی است… و نکته ی دیگر در این خصوص، این که در ویدئوهای گوگوش کمتر دیده ایم که از بازیگرانِ دیگر بهره بگیرند…

 الک کارتیو بسیار هنرمندانه و با تدوین قوی -در هر دو موزیک ویدئو-، چند فضای مختلف را به تصویر می کشد و همه ی داستان ها را با هم پیش می برد… داستان هایی با یک پیامِ مشترک، که در آخرِ ویدئو است که پیوستگیِ موضوعیِ آنها بر بیننده آشکار می گردد… و بیننده را تا ثانیه ی آخر با خود می کشد…

 آنچه که من در این متن آوردم، تنها برداشتی از مفهوم این ویدئو بود. بی شک مسائل فنی آن هم بسیار جای صحبت دارد. از جمله نورپردازی و کادربندی خوب… که پرداختن به آنها از عهده ی من خارج است.

- این نوشته در تاریخ بیستم اسفند با نوشته ای از سیروس کردونی به روز رسانی شد.
* در “ادامه مطلب” بخوانید.

موزیک ویدئوی جدید گوگوش، در هشتم مارس -برابر با هفدهم اسفند-، روز جهانی زن از تلویزیون ها و سایت های اینترنتی پخش شد…

کاری که با جنجالِ بیشتری رو به رو شد. شاید چون پس از سی و یک سال ترانه ای از “اردلان سرفراز” را با صدای گوگوش می شنیدیم… شاید هم به خاطر موسیقیِ نوِ آن، که کاری ست از فرید زولاند…

جدا از اینها، یک دلیلِ این سر و صدا ویدئویی بود که -خوب یا بد، ضعیف یا قوی- به معنیِ واقعی کلمه “متفاوت” بود… تصویری از سیاره ای دیگر!…

این نوآوری یکی از نکات مثبت ویدئو است که تقریبا همه در موردش هم نظر هستند. حتی آنها که مجموعا کار را دوست نداشتند، نو بودن موضوع را انکار نمی کنند. این نوآوری در حرکات و بازیگری گوگوش هم به چشم می خورد… بازی سحرانگیز چشم ها… با حالتی که در ویدئوهای دیگرِ گوگوش ندیده بودیم…

اما نکته ای که خیلی ها از آن به عنوان نقطه ی ضعف ویدئو یاد می کنند “جلوه های ویژه” است… که به قولِ بیشترِ هوادارانِ گوگوش: “می توانست خیلی بهتر از این باشد”…

اما یکی از هواداران گوگوش، ریزبینانه به نکات قابل توجهی در ویدئوی “سزاوار” اشاره می کند… او که داستانِ آفرینش را در این ویدئو دیده، به گذر از هفت آسمان (اعتقاد به هفت طبقه بودنِ آسمان) در ابتدای ویدئو اشاره می کند، پیش از آن که تصویر روی گوگوش ثابت شود.

و گوگوش با یک لباس مشکی و پوشیده نشسته است… ستاره ها آرام بالا می آید و اجرا شروع می شود… به صورتِ گوگوش -که چشمانش را بسته- نزدیک می شویم…

“باد به خانه می رسد

گل به جوانه می رسد

هق هقِ شب ترانه ها به عـاشقانه می رسد…”

لحظه ای بعد -با اوج گرفتنِ موسیقی- گوگوش چشم هایش را باز می کند… و در این دنیا -که سیروس کردونی به تصویر کشیده- قدم می زند…

برای من یادآور تولد انسان است… ابتدا سکون… و چشمانی بسته… کمی بعد چشم ها باز می شود، حرکت آغاز می شود و دنیا از دریچه ی دیگری دیده می شود…

گوگوش در صحنه ای غیب می شود و دوباره ظاهر می شود… انگار کارگردان بخواهد یادآوری کند: برای فهمیدن دنیای این ویدئو، باید ماورا الطبیعه را باور داشت…

درختی را می بینیم، شاید یک درختِ سیب. ما را به یاد افسانه ی آغاز آفرینش می اندازد و همان درخت سیب در باغ عدن

که قصه ی آدم و حوا و خلقت انسان از آنجا شروع شد

تصویر لب های گوگوش -که دارد آواز می خواند- را روی میوه های این درخت می بینیم… و سایه ی یک پری که زیر درخت به رقص در آمده…

شاید این نه داستان آفرینش جهان، بلکه داستان آفرینش صدا باشد و آواز… ترانه باشد و ساز!

و چه کسی بهتر از گوگوش می تواند راوی این قصه باشد؟

اینجاست که فکر می کنم -با اندیشه های عارفانه ای که در اردلان سرفراز سراغ دارم- شاید منظور از این “خودِ صدا”، خودِ خدا باشد!… و این تعبیرِ عارفانه (طلبِ “صدا زدن” از کسی که “خودِ صدا” است) تن من را به لرزه می اندازد… به راستی که چه زیبا سروده… چه پاک…

سیروس کردونی که به عنوان یک کارگردان باید به این کلام عارفانه و عاشقانه شکلی مادی (بهتر است بگویم قابل رویت) بدهد، این “صدا” -که اردلان سرفراز از آن حرف می زند و فرید زولاند هم آگاهانه بیشترین تکیه و تکرار در آهنگ را روی آن بیت قرار داده- را به شکل نور (یا همان ستاره)  نشان می دهد. که در ضمنِ اینکه قابل دیدن است (و در تصویر می گنجد)، حالت معنوی و روحانی نیز دارد.

می شود دید که یک ترانه ی خوب تا چه اندازه کمک می کند به تهیه ی ویدئویی پربار. ترانه ای که در کنار مفهوم زیبا، آرایه های دلنشین -از جمله پارادوکسی که بین واژه های “دریا” و “عطش” در همین بیت وجود دارد- به هرچه ارزشمندتر بودن آن کمک کرده:

“تو ای خودِ صدا، صدا بزن مرا

ببین دل مرا بزن به دریا…

من که بریده از منم، در عطش رسیدنم…

به تو چرا نمی رسم؟ چرا، چرا نمی رسم؟”

برگ ها به رقص در می آید…

ستاره روی دستانِ گوگوش به بازی در می آید…

و او می خواند… حرکت و طلوع زندگی را در حرکت برگ، در روشنی ستاره و در بلوغ صدا می بینیم…

و چه خوب است که نمایشِ این آفرینشِ تازه، همزمان است با تولد تازه ای در دوران زندگی هنری گوگوش! اشاره ام به شکل گیریِ دوباره ی این تیمِ هنری است که انتظارش را می کشیدیم: فرید زولاند، اردلان سرفراز و گوگوش، یک بار دیگر، در کنار هم… برای آفرینش جاودانه هایی دیگر…

در لحظه ی آخر گوگوش ستاره را می گیرد…

بیننده ی ریزبین و نکته سنج دقت می کند که در انگشتان گوگوش حتی انگشتری نیست!…، از هیچ جواهری برای زینت استفاده نشده… آیا این برای نشان دادن تقدس -بر پایه ی باورهای دینی- است؟… نمی دانم… باید از کارگردان پرسید…

شما درباره ی ویدئوی “سزاوار” چطور فکر می کنید؟

ضعف ها و امتیازهای این کار را چطور ارزیابی می کنید… آیا رویای کودکی خودتان را در این ویدئوی پر از رویا دیدید؟ یا فکر می کنید این ویدئو و این جلوه های ویژه شما را از حال و هوای ترانه دور کرده؟

نظرتان را برای ما بنویسید… من هم امیدوارم بتوانم با کارگردان این اثر-اندر باب تهیه ی این کار- گفتگویی هم داشته باشم…

آنچه خواندید، تنها برداشتِ آزادی بود در مورد بازتابِ ویدئویی که خوب یا بد، ضعیف یا قوی(!)، برای ما ماندگار شده… برای من، شما و برای “علیرضا، یک هوادار گوگوش”، که از او سپاسگزارم که حرف هایش من را در نوشتن این “برداشت” یاری داد…

سپاس از همراهی شما

من، یک هوادار گوگوش – امین ع

# به روز رسانی شد (1):

امروز سیروس کردونی عزیز پیامی برایم فرستاد که با کسبِ اجازه از او، آن را در ادامه می آورم:

“دوستانِ زیادی از طریق ایمیل با من تماس گرفتند و سوالات مختلفی در مورد موزیک ویدئوی “سزاوار” داشته اند.

در این چند خط، سعی می کنم به بیشترِ این سوال ها پاسخ دهم.

به نظر من، ترانه ی خوب یعنی ترانه ای که به شنونده اجازه بده که برداشتِ خودش رو از ترانه داشته باشه. بنابراین، طبیعیه که هر کس برداشتِ متفاوتی از ترانه ی “سزاوار” داشته باشه. چون  آقای اردلان سرفراز کاملا  اجازه ی  برداشتِ آزاد رو به شنونده داده.

و موضوعِ ویدئوی “سزاوار”، دقیقا برداشتِ مستقیمِ خودِ من از این ترانه بود. البته فضای موزیک و ملودی رو در نظر داشتم.

خیلی دوست داشتم که بعد از پنج بار تجربه ی همکاری با خانم گوگوش، ویدئوی کاملا جدیدی بسازم، در فضایی کاملا متفاوت با قبل.

می شه گفت که کمی خارج از چارچوب ها فکر کردم. سبکِ این ویدئو با تمامِ ویدئوهایی که قبلا ساخته بودم  فرق داشت. نمی گم بهتر بود… اما  متفاوت بود…خیلی متفاوت!

چون در این مدت شناختِ کامل تری نسبت به خانم گوگوش پیدا کرده بودم، تونستم به خودم این جرات رو بدم که از هنر بازیگریِ ایشون بیشتر بهره بگیرم.

من شخصا علاقه ای به تکرار در کارهای هنری نداشته و ندارم. چون نه موسیقی دان هستم و نه منتقد موسیقی، دوست ندارم که صحبتِ زیادی در موردِ این آلبومِ جدید بکنم… ولی می تونم بگم آلبوم “حجم سبز” یک اثر هنری کامـلا متفاوت است. که به زودی در دستِ علاقه مندان خواهد بود.

با آرزوی سلامتی و آزادی در سال جدید،

سیروس کردونی “

این آهنگ از آلبوم جدید گوگوش -به نام “حجم سبز”- است…

که این آلبوم هم همین روزها(!) راهی بازار خواهد شد…

گوگوش به همراه الک کارتیو
در پشت صحنه‌ی ضبط ویدئویی به یادماندنی:
” عشق یعنی همه‌چیـز “

اردلان سرفراز در ابتدای برنامه به هیجانش از صحبت با مردم ایران اشاره کرد:

“باور کنید صدای قلب خودم رو به رسایی در گوشم می شنوم!…”

او از احساس همکاری دوباره اش با گوگوش گفت:

“من، وقتی برای اولین بار پس از مدت ها صدای گوگوش را پای تلفن شنیدم، هر دو به گریه افتادیم…”

او همچنین به تداوم همکاری اش با گوگوش و فرید زولاند برای تهیه ی آلبوم های بعدی اشاره کرد…

و از استعدادهای جوان در عرصه ی ترانه سرایی سخن گفت.

انار به گونه هایت سرخاب می کنم

من طعم ترش انار چاک خورده را

همچون عسل به کام تو آب می کنم

من غبطه می خورم به این شب سیاه

وقتی که تن به نقره کوبِ صبح نمی دهد

من سبز می شوم تا صبح زیر ماه

وقتی که شب به صبح رخصت نمی دهد

امشب که سفره سرخ و شب سیاه و زمین هم عروس شد

من شعر خواندم و گریه کردم و مادر عبوس شد

امشب به خوابِ من بیا که شب بی تو مردنیست

یلدای من تویی، انار با تو خوردنیست

 این شعر زیبا را چند روز پیش در “شاسوسا”، وبلاگ آقای عادل قربانی خواندم، تصمیم گرفتم در این شب زیبای جشن ایرانی یلدا آن را در این صفحه منتشر کنم.

 یلدا را به همه ی شما تبریک می گم… و آفتاب را برای سرزمین اهورایی ایران آرزو می کنم…

 در ضمن، از HPF studio، آقای علیرضا قدردانی می کنم که تصویر بالای صفحه ی سایت را -که امشب تغییر کرد- برای ما طراحی کرده اند.

یکی بود، یکی نبود،

زیر گنبد کبود

به غریب آشنا نشسته بود…

   امین ع – وبسایت  ”من، یک هوادار گوگوش”