امردادماه٬ روز هفتم آن امردادروز است

و آن روز را به واسطه ی اتفاق افتادن دو اسم با هم جشن می گرفتند.

معنای امرداد آن است که مرگ و نیستی نداشته باشد.

و امرداد فرشته ای است که به حفظ گیتی موکل است.

-آثار الباقیه-

 هفتمین روز هر ماه از گاهشماری (تقویم) باستانی ایران “امرداد روز” نام دارد. اما از آن جایی که در گاهشماری باستانی ایران هر ماه سی روز داشته است، در عین حال در گاهشماری رسمی شش ماه اول سال سی و یک روزه هستند٬ جشن امردادگان -طبق گاهشماری رسمی- به سومین روز از ماه امرداد منتقل می شود.

 واژه ی “امرداد” از پیشوند منفی ساز “ا” و ریشه ی مصدری “مر” -مردن- و پسوند مونث “تات” ساخته شده است که روی هم معنی بی مرگی و جاودانگی را می رساند. بنابراین نباید واژه ی “مرداد” را به جای “امرداد” به کار ببریم٬ چون بدین ترتیب فرشته ی بی مرگی تبدیل به دیو نیستی و مرگ می شود.

 امرداد هفتمین -و آخرین- امشاسپند* است.

* امشاسپندان اهورامزدا و شش فرشته ی بزرگ (بهمن٬ اردیبهشت٬ شهریور٬ سپندارمذ٬ خرداد٬امرداد) در آیین مزدیسنا هستند. -که تشکیل عدد هفت می دهند-.  “ا” که پیشوند منفی ساز است٬ “مش” به معنی مرگ است و “سپند” به معنی مقدس و سودرسان و درمان بخش.  پس امشاسپندان  “مقدسان بی مرگ ”  هستند.

 اوستا٬ خرداد و امرداد را همیشه با هم و در کنار هم نام می برد. این دو فرشته مظهر کمال و دوام اهورامزدا هستند و در جهان مادی پرستاران آب و گیاهان.

 در میان زرتشتیان رسم است که در روز امردادگان به باغ ها و مزارع خرم بروند و پس از نیایش٬ این جشن را با شادی و سرور در دامن طبیعت برگزار کنند. دور نیست اگر بگوییم نیاکان ما نیز در این روز چنین می کرده اند.

 و وبسایت “من، یک هوادار گوگوش” در روز این جشن باستانی ایرانی گشایش یافت. در روز جاودانگی…

* با استفاده از نوشته ی فرمهر امیر خاوری